Historia szpitala

 

 

Początki szpitalnictwa w Pucku sięgają połowy XIV wieku. Potwierdza to zapis w najstarszej księdze Rady Pucka z 1390 roku, dotyczący między innymi istniejącego od lat, poza murami miasta, Szpitalika Św. Jerzego. Bogato wyposażona placówka pełniła rolę zakładu dla trędowatych. W latach 1413 – 1426, dzięki ofiarności miasta i przyległych wiosek, można było zakład odbudować na nowo. Placówkę otoczono wysokim murem. Obejmowała pomieszczenia dla chorych i pielęgniarzy oraz kościół Św. Jerzego. Posiadała własny ogród i cmentarz. Nadzór naczelny nad Szpitalikiem sprawowała Rada Pucka, zarządzał nim natomiast wikary, który jednocześnie był lekarzem. Celem placówki nie było leczenie, lecz zapobieganie rozprzestrzenianiu się trądu. Szpitalik był miejscem zamkniętym, życie jego mieszkańców przyrównać można do życia klasztornego. Chorych nazywano braćmi i siostrami.

 

Na początku XVI wieku przypadki zachorowań na trąd były coraz rzadsze. Szpitalik św. Jerzego istniał jednak nadal i pełnił funkcję przytułku dla biednych i ułomnych. Wraz z klęską Zakonu Krzyżackiego, który był właścicielem Szpitalika, nadeszły ciężkie czasy także dla placówki. Początkowo zakład został pozbawionych środków na utrzymanie, następnie – w wyniku działań wojennych -  uległ  spaleniu wraz z kościołem Św. Jerzego.

Przypuszczalnie w 1656 roku, dzięki ofiarności króla polskiego i starosty puckiego Jana III Sobieskiego, nastąpiła odbudowa Szpitalika. Król ustalił roczną dotację finansową na rzecz placówki. Wynosiła ona 108 florentów i miano ją wypłacać przez 50 lat z dochodów uzyskiwanych z dóbr rzucewsko - wejherowskich, które należały w tym czasie do Sobieskich.

 

W 1757 roku Szpitalik przeszedł remont generalny, konieczny po zniszczeniach wojennych. Sponsorami prac budowlanych byli: ówczesny starosta Ignacy Przebendowski oraz jego matka – Urszula z Potockich.

W 1827 roku opracowano statut Szpitalika, który został zmodyfikowany w 1854 roku. Dokument regulował kwestie związane z prawami własnościowymi oraz dochodami. Określał obowiązki prowizorów i tryb życia pensjonariuszy. Lokatorami mogli tam być tylko ubodzy mieszkający w obrębie parafii kościoła pod wezwaniem świętych: Piotra i Pawła. Każdy z nich otrzymywał pokój i kawałek ogródka oraz pewną sumę pieniędzy. Na czele prowizorów, którzy mieli obowiązek dbania o podopiecznych  oraz utrzymania ładu w  budynku, stał proboszcz wyżej wspomnianego kościoła. Budynek Szpitalika mieścił się przy ulicy Szpitalnej 52 (obecnie Wałowej). W jego wnętrzu mieszkało przeciętnie od 7 do 10 ubogich kobiet i mężczyzn w wieku ok. 60 lat.

 

W drugiej połowie XIX wieku i na początku XX wieku wnętrze Szpitalika zostało przebudowane. Budynek służył swojemu celowi do lat sześćdziesiątych XX wieku. W 1972 roku umieszczono w nim Stację Gromadzenia Dóbr i Upowszechniania Wiedzy o Rejonie, podniesioną w latach późniejszych do rangi Muzeum Ziemi Puckiej.

 

Od 23 stycznia 1898 roku w Pucku, dzięki fundacji Luizy Wiercińskiej, swoją działalność rozpoczęły Siostry Elżbietanki. Zakonnice, których przełożoną była Maria Dwulecka (Fabiola), pielęgnowały chorych i opiekowały się ubogimi. Neogotycki budynek zajęty przez siostry okazał się tak duży, że część pomieszczeń przeznaczyły one na przytułek i letni pensjonat dla matek z dziećmi. 3 października 1949 roku Szpital prowadzony przez Elżbietanki został, w wyniku zmian ustrojowych, przejęty przez państwo. Siostry utraciły kontrolę nad placówką, ale pozwolono im służyć chorym do końca lat pięćdziesiątych.

 

W 1899 roku, z inicjatywy puckiego koła niemieckiego Ojczyźnianego Związku Kobiet, przy obecnej ulicy MDLotu,  powstał  w Pucku szpital im. Cesarzowej Augusty Wiktorii. Placówka, utrzymywana przez tę organizację i samorząd powiatowy, liczyła w 1913 roku 20 łóżek. Zatrudniano w niej jednego lekarza i dwie diakonistki. Wiosną 1940 roku nastąpiło przekazanie placówki w dzierżawę miastu. Wnętrze budynku w latach osiemdziesiątych XX wieku zostało zaadaptowane na mieszkania.

 

Ważną datą dla historii Szpitala jest 7 maja 1973 roku. Tego dnia, na wniosek lek. med. Zenona Tylickiego, podjęto Uchwałę w sprawie powołania na terenie powiatu puckiego Zespołu Opieki Zdrowotnej oraz zatwierdzenia Statutu i Struktury Organizacyjnej Zespołu Opieki Zdrowotnej. W skład Zespołu wchodziły: Szpital Powiatowy oraz Przychodnia Powiatowa z jej placówkami terenowymi i Powiatową Stacją Pogotowia Ratunkowego.  Zadaniem Szpitala było prowadzenie działalności leczniczej, która miała polegać na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażanie nowych technologii medycznych oraz metod leczenia.

 

Do maja 2013 r. Szpital nosił imię Franciszka Żaczka - urodzonego 2 kwietnia 1841 roku w Sławoszynie, lekarza i społecznika.

Po tej dacie został przekształcony w spółkę z o.o. i otrzymał nazwę Szpital Pucki.

Zajmuje dwa połączone ze sobą budynki: dawny klasztor Elżbietanek oraz, od 1977 roku, były budynek Powiatowej Rady Narodowej. Posiada certyfikat jakości ISO, który swoim zasięgiem obejmuje świadczenia medyczne w zakresie: hospitalizacji, specjalistki ambulatoryjnej, ratownictwa medycznego, diagnostyki i rehabilitacji. W strukturze Szpitala  wyodrębnia się:  5 oddziałów, 7 poradni specjalistycznych oraz 4 pracownie diagnostyczne. Placówka dysponuje 135 łóżkami. Zatrudnia wysokiej klasy specjalistów, którzy świadczą usługi medyczne zgodne z najnowszymi standardami.

 

 

 

BIBLIOGRAFIA:

 

  1. Domańska H., Puck, Wrocław 1985.
  2. Historia Pucka, red. A. Groth, Gdańsk 1998.
  3. Jabłoński A., Wędrówki po Kaszubach. Od Gdyni po Hel, Gdynia 1998.
  4. Patock J., Szpital św. Jerzego w Pucku [w:] „Zapiski Puckie”,  z. 6 (2007).
  5. Uchwała w sprawie powołania na terenie powiatu puckiego Zespołu Opieki Zdrowotnej oraz zatwierdzenia Statutu i Struktury Organizacyjnej Zespołu Opieki Zdrowotnej  z dnia 7 maja 1973 roku.